Berichten, Blog

Hersenletsel heeft een breuk in de levenslijn tot gevolg

Je staat volop in het leven, je zit nog op school, of je werkt, sport, gaat regelmatig op vakantie, naar het theater, concerten. Je hebt een actief sociaal leven en zit vol met toekomstplannen en van het ene op het andere moment staat alles stil …

… en op dat moment verandert je leven volkomen, terwijl je zelf hier geen flauw benul van heb. Laat staan dat je je realiseert wat een impact de gevolgen zal hebben op je verdere leven en dat van je partner, gezin, familie, vrienden.

Je komt terecht in een rollercoaster, je wordt geleefd. Eerst ben je aan het overleven en dan ben je druk met je herstel/revalidatie. Je wereld is ineens heel klein geworden. Ook die van je partner en je kinderen. Al je plannen en alles waar je mee bezig was staan voor onbepaalde tijd on-hold en het is maar de vraag of je je plannen, je dromen en je werkzaamheden nog kan voortzetten. Je gaat pas na weken of maanden realiseren wat je is overkomen, wat de impact is voor je dagelijks leven, je toekomst. En dan volgt de verwerking, het rouwproces. Je leven staat echt op zijn kop. Je toekomst is ineens van het ene op het andere moment heel onzeker geworden en niemand kan je vertellen hoe het herstel gaat verlopen, dat zal de tijd leren, een tijd van hard werken en veel oefenen met vallen en opstaan.

Je enige houvast dat je nog hebt is je oude vertrouwde leven en dat wil je terug. Je wil niets liever dan de draad van je leven zo snel mogelijk weer oppakken, alleen de draad is gebroken en dat realiseer je je nog niet. Je kan niet verder, je moet opnieuw beginnen met een nieuw en een ander leven en dat ga je pas na verloop van tijd beseffen.

Hersenletsel heeft een breuk in de levenslijn tot gevolg

Er is sprake van een leven voor ….. en een leven na …….

Na mijn herseninfarct was ik terug bij af, niets was meer vanzelfsprekend, niets ging meer vanzelf. Tegen beter weten in heb ik 4 jaar lang gevochten, een gevecht met mijzelf en mijn lichaam. Ik wilde immers niet ziek zijn, ik wilde mijn oude leven terug en zo snel mogelijk terugkeren naar mijn werk. Een ieder kon zeggen wat hij wilde en mij van alles adviseren over wat wel en niet goed voor mij was, maar dat wilde ik niet horen. Na 4 jaar was ik zover dat ik een en ander kon accepteren en toen kon ik verder met mijn leven, een ander leven dat wel.

Achteraf is dat ook mijn kracht geweest, kracht om zo ver mogelijk te kunnen herstellen. Door mijn gevecht kan ik weer heel veel en ben ik gekomen waar ik nu sta en kan ik weer werken. Ik heb letsel overgehouden, onzichtbaar, op cognitief gebied. En o ja ik heb ook een woordvindingsprobleem. Als ik vermoeid raak ga ik langzamer praten, heb ik meer tijd nodig om te bedenken wat ik wil zeggen en om te kunnen reageren en om mijn gedachten om te zetten in woorden. Je moet me goed kennen om dit op te merken. In gezelschap neem ik langzaam maar zeker geen deel meer aan gesprekken, want dat gaat gewoon niet meer. Ik sluit me af en hou mijn mond. Vandaar dat ik niet meer naar verjaardagen en feestjes ga, want na verloop van tijd neem ik niets meer op, raak ik vermoeid en heb een probleem. Ik ben alleenstaand en zal toch thuis moeten zien te komen en autorijden is multitasking, kost energie en vergt veel concentratie.

Herstel en acceptatie zijn voor NAH-getroffenen werkwoorden, veel geduld hebben en hard werken. Een ieder doet dat op zijn eigen manier, in zijn eigen tempo. Nazorg is voor langere tijd, misschien wel voor onbepaalde tijd, want hersenletsel  heb je voor de rest van je leven, volledig herstel is niet aan de orde. Je blijft altijd in min of meerdere mate last houden van de gevolgen.

Lies Bonsang

NAH-coördinator

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *